Wat had ik een grote achterstand betreft mijn deadlines opgebouwd, bloos bloos. Toch ben ik er steeds in blijven geloven dat alles wel goed zou komen. Vlak voor kerst (ja, kerst 2014) deed ik beroep op het artistieke talent van een collega. Zij maakte voor mij een poster met een wel héél speciale betekenis voor me. Vijftig gele post-its gevuld met warme tekstjes voor mijn vriend. Het klinkt een beetje cliché, maar ik kan hem nooit genoeg zeggen wat hij voor me betekent. Nee, geen roze wolkjes of wat dan ook…soms is liefde gewoon puur en echt.

Om mijn collega te bedanken, mocht zij nu beroep doen op mijn creatief talent. Ik liet haar zelf kiezen wat ik voor haar maken zou. Het werd een Jozefien uit het boek ‘Mijn tas’ van blogsters Elisanna & Fynn. Ik ging op zoek naar stofjes bij Pauli te Leuven, want met een kleurencombinatie van oranje en bruin vond ik het wel een gedurfd project worden. Al zeg ik het zelf…het resultaat vind ik eigenlijk meer dan oké.


Ik koos voor de tas met draaislot. Het was een beetje zoeken en puzzelen, want het was de eerste keer voor mij dat ik dit systeem gebruikte. Na 20 keer de werkbeschrijving in het boek gelezen te hebben, kon het niet meer mislukken. Ben behoorlijk fier op het resultaat.


Genoeg over creatief perfectionisme, er is nog zoveel anders om te tonen. Ik gebruikte in de flap vooraan een bruine paspel die matchte met het bruine stofje aan de binnenkant. Anders ben ik gek op paspels, maar vandaag was het niet mijn beste vriend. We hebben af en toe een beetje ruzie gemaakt, maar die was snel bijgelegd toen ik zag dat het resultaat eigenlijk wel meer dan oké was.


De binnenkant van de tas bestaat uit een tussenschot. Simpel vertaald betekent dit: de tas is verdeeld in 3 kleinere vakken, waarvan het middelste een ritstasje is.


Met de tassenband heb ik het mezelf een beetje gemakkelijk gemaakt. Ik gebruikte de verstelbare tassenband van een handtas uit mijn persoonlijke collectie die helemaal niet meer modieus was. Lelijke handtas, maar wel een bruine én verstelbare tassenband, die moest ik gewoon hergebruiken. Of het nu lui zijn is? Ik bekijk het eerder als een slimme oplossing.


En zo kwam alles dan uiteindelijk tot een goed einde: Jozefien mag straks pronken over de schouders van een fijne collega. Je moest eventjes geduldig zijn, maar ik wens je alleszins heel veel plezier met je tas…en ik zeg je 50 keer dank je wel. Je weet wel waarom…