Wat was het
even stil in ‘mijn’ verhaal. Soms is een moment van rust inlassen een absolute
must. Maar door al dat rusten staan er ongelooflijk veel projecten on hold in
mijn creatieve brein. Het lijkt wel op een wachtrij aan de kassa van een
supermarkt op een zaterdagmiddag. Zo’n rij waarbij je vijf overvolle
winkelwagentjes voor je staan hebt en je bij jezelf aan het inschatten bent aan
welke kassa je misschien het snelst zal geholpen worden. Om een of andere reden
kies ik toch steeds de verkeerde wachtrij en kom ik louter tot het besef dat ik
alleen maar wat geduldiger moet zijn.

Zo moest
een lieve collega van me ook nog wat geduld uitoefenen bij het ontvangen van
haar ‘made by liesanne’ creatie. Een geschenk overhandigen en dan vragen
of ik het toch nog even mee terug naar huis mocht nemen. Je kan niet
geloven hoe hard ik me schaamde toen ik haar dit vroeg. Maar alles heeft een
reden…op grijze en donkere dagen kan je nu eenmaal geen goede foto’s nemen.
Een brede glimlach van haar deed mijn schaamtegevoel toch wat
krimpen en mijn ‘Rosalie’ viel duidelijk in de smaak.


Het patroon leende ik uit het boek ‘Mijn tas’ van blogsters Elisanna & Fynn. Dit project was tot op heden een van mijn grootste deadlines
ooit. Vrijdagmiddag stofjes gekocht, voorgewassen, gedroogd en gestreken. Zaterdagvoormiddag patroon uitgetekend. Tussen
de soep en de patatten door stofjes geknipt. Met een vermoeid oog, maar met
volle overgave begonnen aan het in elkaar zetten van mijn ‘Rosalie’ in wording. Zondagvoormiddag worstelen met het biaislint te bevestigen aan de binnenkant van de tas en met trots mijn creatie overhandigd om 19u55. Missie geslaagd!!



Dit is nog een tas die ik ooit nog voor mezelf wil maken na het oplossen van mijn denkbeeldige creatieve file. Met geduldig te zijn en creatief te blijven, weet ik wel dat alles uiteindelijk goed zal komen.


Ondanks de deadline blijft dit toch een van mijn betere ‘ritswerkjes’, maar misschien stond het geluk toch een beetje aan mijn zijde die dag.



Lieve Anita, ik hoop van harte dat deze tas je heel veel plezierige momenten mag brengen. Ik kijk ernaar uit om elke keer op deze manier een beetje met je mee te reizen. Je bent voor mij steeds een warme collega geweest die me met raad en daad bijstond waar het nodig was. Ik zal nog vaak terugdenken aan onze lange gesprekken op het terras bij volle maan. ‘Meisje, je hebt nog een lange weg te gaan’…dit zijn woorden van je die me bijgebleven zijn. Ik weet dat de weg nog lang is, maar het schrikt me niet af om te blijven stappen.

Geniet van je welverdiende pensioen en deze tas komt snel terug jouw richting uit…dat is beloofd!