Ontgoocheld was ik toen ik te horen kreeg van de dochter dat ik géén kleedjes meer mocht naaien voor haar. Net nu ik dacht dat ze het zo leuk en bijzonder vond, maar dat was slechts een illusie. Maar ik gaf de moed niet op. Ik zocht naar 101 redenen om toch maar iets te kunnen maken voor haar…en wie zoekt, die vindt. Enkele weken geleden vond ik de perfecte smoes om toch mijn zin te krijgen. Ik kocht het patroon van het Louisa jurkje op www.compagnie-m.com, een jurkje waar ik meteen verliefd op werd. Het jurkje heeft een hele grote zak vooraan en aangezien ik een dochter heb die steeds met een grote verzameling prulletjes in haar zakken thuiskomt van school, wist ik dat ze nu naar hartenlust haar zakken kon vullen. Knikkerseizoen op school maakt plaats voor kastanjes rapen op de speelplaats…en ja hoor, de eerste kastanje vond ik toch wel na school vandaag in het Louisa jurkje.



Wat een leuk jurkje om te maken en veel tijd neemt het niet in beslag, als je er tenminste aan kan doorwerken. Gisteren gestart met het patroon in elkaar te puzzelen, patroon overnemen, stofjes knippen en voorbereiden en ’s avonds stond het al helemaal in elkaar (*bloos* toch een beetje trots op mezelf).



De voeringstof komt uit de persoonlijke oma-collectie. Het blauwe stofje en stofje met print kocht ik bij Pauli stoffen te Leuven. Ik vond de combinatie wel erg leuk en het gaf me een brede keuze aan welk soort paspelband ik kon gebruiken ter afwerking van de hele grote voorzak. Mijn keuze was snel gemaakt en het werd een rode paspelband.


Maar het mooiste compliment mocht ik vanmorgen persoonlijk ontvangen van mijn kleine meid. Al wandelend naar de schoolpoort kneep ze stilletjes in mijn hand: ‘Mama, kom eens…ik moet je iets vertellen. Ik vind het écht een héél mooi kleedje liefste mama, dank je wel.’

Dus verzamel vanaf nu maar heel veel kastanjes lieve meid. Ik snuffel met plezier in deze grote zak op zoek naar leuke dingen.