Wat lijkt deze foto een eeuwigheid geleden, maar toch bewaar ik de mooie herinneringen uit mijn kindertijd op een heel bijzonder plekje…mijn hart. Mijn zus en ik, een onafscheidelijk duo als kind. Zij met de altijd mooi krullende blonde haren en ik die zoals steeds liever op de achtergrond blijf. Hoewel ik maar één jaar, één maand en twaalf dagen ouder ben als haar, toch zal ze steeds mijn kleine zus blijven. En grote zussen hebben zo’n ding, je weet wel, dat beschermende gevoel…een gevoel van, ik ben er altijd voor je. Ik heb haar dat misschien nog nooit letterlijk verteld, maar toch weet ze diep vanbinnen wel dat haar grote zus er steeds zal zijn.

Morgen is nu niet meer ver weg, want dan is ze jarig! Dit jaar heb ik extra hard mijn best gedaan om voor haar een mooi cadeau te maken. Toen ze vorige week mijn zelfgemaakte schoudertas zag met bloemenprint, zei ze: ‘Oooh, ik wil er ook zo eentje.’ Een zucht was mijn eerste reactie, maar na de zucht kwam het idee: een verjaardagscadeau.


En dit is het dus geworden: haar eigen schoudertas. Opnieuw gebruikte ik recept nummer 27 uit het boek ‘Zo geknipt!’ van blogsters Sanne & Riet, maar toch gaf ik er mijn eigen twist aan.
Ik gebruikte niet één, maar twee tassenbanden en paste ik het knipwerk van de voorzakken een beetje aan. Zo heeft de tas in deze versie een volledig bruine onderkant en stoppen de zakken vooraan waar ze eigenlijk moeten stoppen. Ik vond het persoonlijk ook mooier ogen. Omdat ik niet dezelfde stof gebruikte voor het geheel, moest het optisch dus ook juist zijn.


Begin augustus vroeg mijn zus me nog of ik een rits in één van haar nieuwe handtassen kon naaien. Ik moest haar toen ontgoochelen en vertelde haar dat dit niet zo mooi zou zijn als ik er een ‘verzonken’ rits zou innaaien. Wel zus, deze tas heeft dus wel een ‘verzonken’ rits.



Wat het bijzonder maakt, is dat de bruine stof die ik aan binnen- en buitenkant verwerkt heb uit de oma-collectie komt. Ik ben zeer zuinig met haar stofjes, want ik weet dat er een dag zal komen dat die collectie uitgeput zal zijn. Maar voor mijn zus maakte ik graag een uitzondering. Oma was dus ook iemand waar zij naar opkeek.

Ik maakte er nog snel een bijpassend zakdoekhoesje bij. Inspiratie vond ik hier: http://www.sofilles.be/2011/07/zo-doen-we-het-zelf.html



Ik vertel haar wel dat ze de zakdoekjes enkel mag gebruiken bij tranen van geluk…en geluk dat wens ik haar met hopen, maar eerst…een hele gelukkige verjaardag kleine zus!!