Omdat ik nog niet de tijd gevonden had om jullie mijn blogconcept te verklaren, vond ik dat ik dat vandaag zeker en vast moest doen. Wel, hoe begin je een blog…ik vermoed met een sterk verhaal, mijn verhaal.

Als klein kind vertoefde ik heel vaak met broer en zus bij mijn grootouders. We waren er echt kind aan huis en zoiets schept een band, iets wat zonder woorden het mooiste verhaal is. Mijn grootmoeder heeft altijd al een speciale rol vervuld in mijn leven. Zij leerde me om de ‘kleine’ dingen in het leven te appreciëren. Zij was iemand met een bijzonder groot hart, niet alleen voor diegenen die ze lief had, maar voor iedereen die wel wat extra verdiende. Hoe moeilijk ze het zelf soms had, niets was haar te veel…ze was er gewoon altijd. Ook al is ze al 18 jaar niet meer bij ons, toch leeft ze verder in elk van ons. Net door die dingen die ze ons bijbracht, weet ik nu wat het is om echt in het leven te staan. Er hing altijd een spreuk aan de muur bij haar die zei: ‘Daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is ’t leven zoet waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.’ Die spreuk hoef ik verder niet aan te vullen toch? Vandaag zou ze 79 jaar geworden zijn…dus waar je ook bent oma, je bent nog steeds bij ons.

Met haar stoffen die ik op zolder vond, al die herinneringen en dat in combinatie met mijn creatieve kronkels, dat was een startpunt om aan bloggen te denken. Al snel had ik ‘liesanne’ in mijn hoofd gehaald als blognaam. Waarom? Wel, ik heb mijn echte naam een beetje omgekeerd gebruikt. Niet dat ik vaak dingen omgekeerd doe, maar leren naaien dus wel. Net als zovelen die het naaien onder de knie willen krijgen, start je met lessen te volgen. Maar ik dus niet…gewoon doen en durven dacht ik, zo moeilijk kon het allemaal toch niet zijn. Al doende leer je toch, niet?

Het logo is handgeschreven en gedigitaliseerd met een beetje hulp van mijn peter (waarvoor eeuwige dank). Hij vroeg me om liesanne enkele keren op een blanco papiertje te schrijven. Zo gezegd, zo gedaan en meteen het eerste opschrift werd gebruikt. Toch fijn om soms de dingen van de eerste keer juist te kunnen doen. Ik zet graag de puntjes op de i, maar deze keer zette ik een vlinder op mijn i. Vermoedelijk geen ander dier of insect is zo symbolisch geworden voor het proces van verandering en gedaanteverwisseling als de vlinder. Elke dag transformeren we, elke dag veranderen we. Het is onze opdracht om die waaier aan mogelijkheden die je verkrijgt en reeds bezit ten volle te ontwikkelen en te beleven. Vlinders lijken welhaast te dansen als ze op bloemen neerstrijken. Ze doen mij beseffen om de dingen in het leven niet altijd te serieus te nemen. Ik heb vroeger vaak vlinders zien dansen op de geraniums aan het balkon bij mijn oma thuis en ik ben er altijd van blijven houden. Vlinders geven me nog steeds een gevoel van lichtheid en vreugde en laten me ook soms dansend door het leven gaan. Dus…mag ik deze dans van jou? smiley